Λαϊκές θεραπείες για τα σκουλήκια και τα παράσιτα στον άνθρωπο στο σπίτι

Τυπικά, η θεραπεία των ελμινθικών προσβολών πραγματοποιείται με πολυσυστατικά και συνθετικά φάρμακα, τα οποία έχουν σημαντικά μειονεκτήματα, όπως τοξικότητα και κακή ανεκτικότητα. Αυτές οι ελλείψεις εκδηλώνονται ιδιαίτερα συχνά με τη μορφή αλλεργικών αντιδράσεων σε ασθενείς με συνοδά νοσήματα και παιδιά. Ως εκ τούτου, πρόσφατα, για την πρόληψη και την επικουρική θεραπεία της ελμινθίασης, έχουν χρησιμοποιηθεί βιολογικά ενεργά πρόσθετα τροφίμων (BAS), συμπεριλαμβανομένων μόνο φυτοσυμπλεγμάτων. Ανάλογα με το συμπλήρωμα διατροφής, μπορεί να περιέχει διάφορα φαρμακευτικά βότανα. Όλα έχουν διαφορετικές ιδιότητες και επιδράσεις στο σώμα, γεγονός που συμβάλλει σε θετική επίδραση. Οι ελμινθικές προσβολές (ελμινθίαση) είναι ασθένειες που προκαλούνται από παρασιτικά σκουλήκια (έλμινθοι). Οι ελμίνθοι είναι σκουλήκια, επίπεδα και πρωτογενή κοιλότητα, τα οποία κατά τη διαδικασία της εξέλιξης απέκτησαν την ικανότητα να υπάρχουν σε άλλα βιολογικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων των ανθρώπων, χρησιμοποιώντας το σώμα τους ως βιότοπο ή πηγή τροφής.

Παρασιτικές προσβολές: Πώς να απαλλαγείτε από τους έλμινθους χρησιμοποιώντας φυσικές θεραπείες

Επί του παρόντος, είναι γνωστές περίπου 300 ανθρώπινες ελμινθίαση, αλλά δεν έχουν γίνει όλοι οι τύποι τους ευρέως διαδεδομένοι.

Ιδιότητες ελμίνθων

1. Στάδια ανάπτυξης. Κατά τη διάρκεια της ζωής του, ο έλμινθος περνά από μια σειρά από διαδοχικά στάδια: αυγό - προνύμφη - ενήλικο. Αυτός είναι ο κύκλος ανάπτυξης του παρασίτου. Ένα σκουλήκι λέγεται ότι είναι μεταδοτικό στον άνθρωπο εάν εισέλθει και αποβληθεί στο ίδιο στάδιο.
2. Η ικανότητα να παραμένει για μεγάλο χρονικό διάστημα στο ανθρώπινο σώμα.
3. Στερέωση στο σώμα του ξενιστή (βεντούζες, γάντζοι).
4. Η παρουσία ενός πεπτικού συστήματος (υπάρχει η ικανότητα απορρόφησης θρεπτικών συστατικών σε όλη την επιφάνεια του σώματος).
5. Η κινητική δραστηριότητα είναι περιορισμένη ή απουσιάζει.
6. Τεράστια γονιμότητα (τα θηλυκά μπορούν να γεννούν έως και 250 χιλιάδες αυγά την ημέρα).

Ταξινόμηση ελμινθών

1. Σύμφωνα με τον κύκλο ανάπτυξης:

1. μεταδοτική (υμενολεπίδωση και εντεροβίαση). Η μόλυνση εμφανίζεται μέσω της επαφής με είδη οικιακής χρήσης και μέσω βρώμικων χεριών.
2. γεωέλμινθοι (ασκαρίαση, στρογγυλοειδίαση κ.λπ.). Τα αυγά υφίστανται μέρος της ανάπτυξής τους στο έδαφος, η μόλυνση εμφανίζεται με διάφορους τρόπους.
3. βιοελμινθοί (κλονορχίαση, σχιστοσωμίαση κ.λπ.). Τα αυγά υφίστανται μέρος της ανάπτυξής τους στο σώμα ενός ζώου. η μόλυνση είναι δυνατή με διάφορους τρόπους.

2. Στην εμφάνιση:

1. στην πραγματικότητα στρογγυλά σκουλήκια ή νηματώδεις. Υπάρχουν περισσότερα από 20 χιλιάδες είδη.
2. επίπεδες σκώληκες, ή ταινίες, ή κεστώδεις. Υπάρχουν περισσότερα από 3000 είδη. Όλα ταξινομούνται ως βιοελμινθοί.
3. αυχένα ή τρεματώδη. Και τα 5000 είδη είναι βιοελμινθοί.

Οι πιο κοινές ασθένειες που προκαλούνται από παρασιτικά σκουλήκια είναι:

1. νηματώδεις. Η ομάδα αυτών των ασθενειών περιλαμβάνει την ασκαρίαση, την τοξοκαρίαση, την εντεροβίαση, την ασθένεια των αγκυλόστομων, την ισχυροειδίαση, την τριχίνωση.
2. κεστοδοσίες. Εμφανίζονται τενιάρχωση, ταενίωση, διφυλλοβοθρίαση και υμενολεπίδωση (η τελευταία - λιγότερο συχνά).
3. τρηματώδεις. Οι πιο διαδεδομένες ασθένειες είναι η οπιχονδρωσία, η κλονορχίαση και η απονεύρωση.

Είναι βολικό να ληφθούν υπόψη οι οδοί και οι μέθοδοι μόλυνσης με έλμινθους σε μεμονωμένους εκπροσώπους.

Για παράδειγμα, τα pinworms παρασιτούν το κάτω μισό του λεπτού εντέρου και το αρχικό τμήμα του παχέος εντέρου. Τα θηλυκά άτομα κατεβαίνουν στο ορθό, μετά εξέρχονται εντατικά από τον πρωκτό, γεννούν αυγά στις περιπρωκτικές πτυχές και πεθαίνουν.

Πηγή της εισβολής είναι ένα άτομο που πάσχει από εντεροβίαση. Τα αυγά που γεννούν θηλυκά σκουλήκια καρφίτσας στο δέρμα ενός μολυσμένου ατόμου ωριμάζουν μετά από 4-6 ώρες και γίνονται μολυσματικά (επεμβατικά). Συχνά εξαπλώνονται σε ρούχα και κλινοσκεπάσματα, έπιπλα, μεταφέρονται από ανθρώπους με τα χέρια και τα ρούχα τους και διασκορπίζονται από τις μύγες.

Τις περισσότερες φορές, η ανθρώπινη μόλυνση εμφανίζεται ως αποτέλεσμα της διείσδυσης ώριμων αυγών σκουληκιών καρφίτσας κατά την κατάποση μαζί με το φαγητό, λιγότερο συχνά - όταν μεταφέρονται στο στόμα και τη μύτη με σκόνη. Σε ασθενείς με εντεροβίαση, στις περισσότερες περιπτώσεις, η εμφάνιση αυτοδιήθησης (λοίμωξη από παθογόνο που βρίσκεται ήδη στον οργανισμό λόγω του γεγονότος ότι η νόσος επαναλαμβάνεται) είναι συχνή όταν τα δάχτυλα και τα νύχια είναι μολυσμένα (ξύσιμο με κνησμό).

Η εντεροβίωση είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα μεταδοτικής ελμινθίασης, που επιβεβαιώνει την ανάγκη τήρησης κανόνων υγιεινής.

Ο ρόλος του εδάφους στον κύκλο ανάπτυξης των ανθρώπινων παρασιτικών σκουληκιών φαίνεται ξεκάθαρα από το παράδειγμα της ασκαρίασης, που είναι μια τυπική γεωελμινθίαση.

Η πηγή της εισβολής είναι ένα άτομο του οποίου τα έντερα παρασιτούν από θηλυκά και αρσενικά στρογγυλά σκουλήκια. Ένα ώριμο θηλυκό είναι ικανό να γεννά έως και 250.000 γονιμοποιημένα και μη αυγά την ημέρα. Τα μη γονιμοποιημένα ωάρια δεν προκαλούν εισβολή. Τα αυγά ελμινθίου που δεν έχουν ωριμάσει πλήρως απελευθερώνονται στο εξωτερικό περιβάλλον μαζί με τα κόπρανα και για την ωρίμανση τους είναι απαραίτητο να υπάρχει ένα περιβάλλον ευνοϊκό για ανάπτυξη - μια ορισμένη θερμοκρασία και υγρασία. Μέσα στο αυγό ωριμάζει μια προνύμφη, η οποία μετά την τήξη αποκτά επεμβατική ικανότητα. Η ανάπτυξη συμβαίνει σε θερμοκρασίες πάνω από 12 °C, αλλά η ικανότητα επιβίωσης στα αυγά και τις προνύμφες που έχουν αρχίσει να αναπτύσσονται και να αναπτύσσονται δεν αλλάζει σε χαμηλότερες θερμοκρασίες, επομένως η διαδικασία ωρίμανσης μπορεί να συνεχιστεί σε αρκετές θερμές εποχές.

Οι άνθρωποι μολύνονται με την κατάποση ώριμων αυγών. Τα κακώς πλυμένα λαχανικά που έχουν μολυνθεί με σωματίδια χώματος είναι πρωταρχικής σημασίας.

Οι οδοί μόλυνσης από βιοελμινθίαση μπορούν να εξεταστούν χρησιμοποιώντας το παράδειγμα της σχιστοσωμίασης.

Τα ενήλικα σχιστοσώματα δεν παρασιτούν στον αυλό του εντέρου, όπως οι περισσότεροι έλμινθοι, αλλά κυρίως στις φλέβες του εντέρου και της ουροδόχου κύστης. Τα σχιστοσώματα γεννούν αυγά στο αγγειακό κρεβάτι. Τα ωάρια διεισδύουν στο τοίχωμα του αγγείου λόγω του σπασμού του και απελευθερώνονται στον περιβάλλοντα ιστό. Το αυγό περιέχει ένα έμβρυο που είναι αποτελεσματικό στην έκκριση ορισμένων ενζύμων που καταστρέφουν τους περιβάλλοντες ιστούς και έτσι προάγουν την προώθηση των ωαρίων. Στη συνέχεια, τα αυγά μεταφέρονται στην ουροδόχο κύστη ή τα έντερα και στη συνέχεια απελευθερώνονται στο περιβάλλον με ούρα και κόπρανα. Όταν τα αυγά πέφτουν στο νερό, τα έμβρυα αναδύονται από αυτά και διεισδύουν στο σώμα ενός μαλακίου του γλυκού νερού, όπου αναπτύσσονται για 6 εβδομάδες. Οι ώριμες προνύμφες εισέρχονται στο νερό, στη συνέχεια διεισδύουν στο ανθρώπινο σώμα μέσω του δέρματος και των βλεννογόνων και εξελίσσονται σε σεξουαλικά ώριμα άτομα. Έτσι, για τη μόλυνση του ανθρώπου με βιοελμινθειάσες, απαιτείται ένας ενδιάμεσος ξενιστής (στην περίπτωση αυτή, ένα μαλάκιο του γλυκού νερού).

Έτσι, ανάλογα με τον τύπο του ελμίνθου, ένα άτομο μπορεί να είναι βιότοπος ή μέσο αναπαραγωγής για το παράσιτο.

Μηχανισμός επιρροής στο ανθρώπινο σώμα

Το πρώτο είναι η μηχανική δράση των παθογόνων στα όργανα και τους ιστούς του ξενιστή.

Οι μηχανικές επιδράσεις είναι αρκετά ποικίλες. Πρώτον, λόγω του μεγάλου μεγέθους του, το έλμινθος μπορεί να προκαλέσει απόφραξη του εντερικού αυλού (εντερική απόφραξη), πληγές μιας συγκεκριμένης περιοχής του εντέρου λόγω παρατεταμένης έκθεσης, ρήξη τοιχώματος και φλεγμονή του περιτοναίου. Δεύτερον, η πρόσκρουση των αγκίστρων και των βεντούζες στο σημείο προσάρτησης μπορεί να προκαλέσει αιμορραγία, πόνο λόγω ερεθισμού των νευρικών απολήξεων και εντερική νέκρωση. Όταν εντοπίζονται έξω από το έντερο, οι έλμινθες μπορεί να φράξουν τους χοληφόρους πόρους, να ασκήσουν πίεση στον εγκέφαλο, να διαταράξουν την παροχή αίματος και να προκαλέσουν τύφλωση εάν εισέλθουν στον αμφιβληστροειδή.

Μια άλλη παθολογική επίδραση των ελμινθών στο ανθρώπινο σώμα εκδηλώνεται στον αγώνα μεταξύ τους για θρεπτικά συστατικά.

Κατά την κατανάλωση του αίματος του ξενιστή, τα παράσιτα μπορεί να προκαλέσουν αναιμία και όταν καταναλώνουν βιταμίνες μπορεί να προκαλέσουν ανεπάρκεια βιταμινών, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε εξασθενημένη αιμοποίηση.

Η ικανότητα των παρασίτων να απορροφούν τη ζάχαρη (γλυκόζη) είναι η αιτία ενός οξέος αισθήματος πείνας.

Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, η έλλειψη ουσιών αρχίζει να επηρεάζει τη γενική κατάσταση ενός ατόμου και τις λειτουργίες των οργάνων.

Τοξινοαλλεργικές επιδράσεις

Μερικοί έλμινθοι, κατά τη διάρκεια της ζωής τους, απελευθερώνουν ειδικές ουσίες στο σώμα του ξενιστή που ονομάζονται τοξοειδή. Αυτές οι ουσίες είναι ισχυρά δηλητήρια. Μετά την απορρόφηση στο αίμα, τα τοξοειδή εξαπλώνονται σε όλο το σώμα και επηρεάζουν τον νευρικό και μυϊκό ιστό. Πολύ συχνά, οι έλμινθοι απελευθερώνουν τοξικές ουσίες μετά το θάνατο ως αποτέλεσμα της καταστροφής του παρασίτου.

Γενικές εκδηλώσεις ελμινθικών προσβολών

Οι περισσότερες ελμινθίαση χαρακτηρίζονται από δύο φάσεις στην ανάπτυξη κλινικών εκδηλώσεων.

Η πρώτη φάση έχει κάποια σχέση με τα προνυμφικά και προοδευτικά στάδια των ελμινθών. Είναι σχετικά βραχύβια. Κατά τη διάρκεια αυτής της φάσης, τα παράσιτα έχουν μηχανικές και τοξικές-αλλεργικές επιδράσεις. Ο ασθενής μπορεί να εμφανίσει πυρετό, πόνο στους μύες και στις αρθρώσεις, φαγούρα δερματικά εξανθήματα (κνίδωση), βήχα, αιμόπτυση, διόγκωση του ήπατος, της σπλήνας και των λεμφαδένων.

Σε μια γενική εξέταση αίματος, μπορεί να παρατηρηθεί σημαντική αύξηση στον αριθμό των ηωσινόφιλων, σε μια βιοχημική εξέταση αίματος - μείωση της συνολικής ποσότητας πρωτεΐνης, αλλαγή στη σύνθεσή της, αύξηση ανοσοσφαιρινών (ειδικά κατηγορίας Ε).

Η χρόνια ελμινθίαση χαρακτηρίζεται από σημάδια δηλητηρίασης του σώματος: λήθαργος, αδυναμία, μειωμένη όρεξη και απόδοση, απώλεια βάρους, αναιμία, πιθανές περιοδικές αυξήσεις της θερμοκρασίας (έως 38 ° C), αναστατωμένα κόπρανα, βαρύτητα στο δεξιό υποχόνδριο.

Θεραπεία

Πολύ στο παρελθόν είναι ξόρκια, προσευχές, χορός με ντέφι στο κρεβάτι του ασθενούς, δελεασμός ενός σκουληκιού με γάλα, σύρσιμο πάνω από μια φωτιά και μια σειρά από άλλες μεθόδους θεραπείας της ελμινθίασης. Η ιατρική της εποχής μας έχει στο οπλοστάσιό της έναν τεράστιο αριθμό μεθόδων για τη θεραπεία των ελμινθικών παρασιτώσεων σε οποιοδήποτε στάδιο παρασιτισμού των σκουληκιών και όσο πιο γρήγορα τόσο το καλύτερο. Γενικά σημάδια αντιμετώπισης των ελμινθικών προσβολών είναι τα ακόλουθα.

1. Η θεραπεία πρέπει να είναι αυστηρά ατομική. Η λήψη ανθελμινθικών φαρμάκων χωρίς τον προσδιορισμό του τύπου του παρασίτου, καθώς και τα «προληπτικά» φάρμακα είναι απαράδεκτα.
2. Η θεραπεία πρέπει να είναι ολοκληρωμένη. Είναι απαραίτητο όχι μόνο να καταστραφούν τα παράσιτα, αλλά και να εξαλειφθούν οι συνέπειες της δραστηριότητάς τους (αναιμία, αλλεργία του σώματος, δυσκινησία των χοληφόρων κ.λπ.).
3. Η θεραπεία θα πρέπει να πραγματοποιείται υπό την επίβλεψη ιατρού χρησιμοποιώντας εργαστηριακές εξετάσεις. Δεν αρκεί να πάρετε μια συσκευασία δισκίων για να απαλλαγείτε από τους έλμινθους. Είναι απαραίτητο να παρακολουθούνται τα αποτελέσματα της θεραπείας χρησιμοποιώντας παρασιτολογικές μεθόδους.

Τυπικά, η θεραπεία των ελμινθικών προσβολών πραγματοποιείται με πολυσυστατικά και συνθετικά φάρμακα, τα οποία έχουν σημαντικά μειονεκτήματα, όπως τοξικότητα και κακή ανεκτικότητα. Αυτές οι ελλείψεις εκδηλώνονται ιδιαίτερα συχνά με τη μορφή αλλεργικών αντιδράσεων σε ασθενείς με συνοδά νοσήματα και παιδιά. Ως εκ τούτου, πρόσφατα, για την πρόληψη και την επικουρική θεραπεία της ελμινθίασης, έχουν χρησιμοποιηθεί βιολογικά ενεργά πρόσθετα τροφίμων (BAS), συμπεριλαμβανομένων μόνο φυτοσυμπλεγμάτων. Λόγω της πολυσυστατικής τους φύσης, τα συμπληρώματα διατροφής έχουν συμπτωματική και παθογενετική επίδραση στον ανθρώπινο οργανισμό, είναι μη τοξικά και έχουν ήπια και μακροχρόνια δράση.

Ανάλογα με το συμπλήρωμα διατροφής, μπορεί να περιέχει διάφορα φαρμακευτικά βότανα. Όλα έχουν διαφορετικές ιδιότητες και επιδράσεις στο σώμα, γεγονός που συμβάλλει σε θετική επίδραση.

Κοινός λυκίσκος

Ο κοινός λυκίσκος είναι πολυετές φυτό από την οικογένεια της κάνναβης, που φτάνει σε ύψος τα 5-7 μέτρα. Οι κώνοι χωρίζονται σε αρσενικά και θηλυκά. Τα αρσενικά είναι πρασινοκίτρινα με μεμβρανώδη περίανθο και πέντε στήμονες σε πανικοειδείς ταξιανθίες, ενώ τα θηλυκά αποτελούνται από μεγάλο αριθμό πράσινων φολίδων με αδένες που περιέχουν λουπουλίνη στην εσωτερική επιφάνεια. Για ιατρικούς σκοπούς χρησιμοποιούνται χωνάκια άγριου λυκίσκου, τα οποία συλλέγονται λίγες μέρες πριν ωριμάσουν πλήρως, όταν τα λέπια εφαρμόζουν σφιχτά στον κώνο και καλύπτουν τη λουπουλίνη. Η γεύση του αφεψήματος είναι πικρή, με ρητινώδη επίγευση, η μυρωδιά είναι ευχάριστη. Εάν εμφανιστεί μια δυσάρεστη οσμή (κατά τη μακροχρόνια αποθήκευση), η πρώτη ύλη καθίσταται ακατάλληλη για κατανάλωση.

Μηχανισμός δράσης: έχει ηρεμιστικό, αντιφλεγμονώδες, καρδιοτονωτικό, διουρητικό, τονωτικό του γαστρεντερικού σωλήνα, βελτιώνει την όρεξη, αντισηπτική δράση.

Το κοινό εκχύλισμα κώνου λυκίσκου, εκτός από την άμεση ανθελμινθική του δράση, εξαλείφει τη φλεγμονή στη βλεννογόνο μεμβράνη του γαστρεντερικού σωλήνα και, αυξάνοντας τον τόνο των λείων μυών του εντέρου, βοηθά στην απομάκρυνση των παρασίτων από το σώμα του ξενιστή.

Ενδείξεις: νευρώσεις (ιδιαίτερα κατά την εμμηνόπαυση), γαστρίτιδα, αϋπνία (χρησιμοποιήστε μαξιλάρια γεμάτα με κώνους λυκίσκου), κυστίτιδα (μειώνει τον επώδυνο ερεθισμό της ουροδόχου κύστης), σκορβούτο, ελμινθικές προσβολές, λειχήνες, φουρνουλίτιδα (εξωτερικά με τη μορφή υδατικού αφεψήματος), γενική μεταβολική δυσλειτουργία, δυσουρία αϋπνία, υπέρταση, αθηροσκλήρωση (χρησιμοποιείται με τη μορφή λουτρών). Το φυτό χρησιμοποιείται επίσης για την ενίσχυση των μαλλιών.

ερπυστικό θυμάρι, θυμάρι, βότανο Bogorodskaya

Το ερπετό θυμάρι είναι ένας πολυετής υποθάμνος από την οικογένεια Lamiaceae, που φτάνει σε ύψος έως και 15 cm. Τα φυλλώδη κλαδάκια χρησιμοποιούνται για την παρασκευή αφεψημάτων, αφεψημάτων και εκχυλισμάτων. Το φρέσκο αποξηραμένο θυμάρι έχει μια αρωματική, επίμονη οσμή και μια ελαφρώς πικάντικη, πικρή-πικάντικη γεύση.

Μηχανισμός δράσης: έχει βακτηριοκτόνο, ανθελμινθικό, διουρητικό, αναλγητικό, επούλωση πληγών, ηρεμιστικό, αντισπασμωδικό, αντιυπερτασικό, αποχρεμπτικό.

Το θυμάρι είναι ένα σημαντικό στοιχείο βιολογικά ενεργών συμπλεγμάτων, καθώς όχι μόνο επηρεάζει το σώμα του παρασίτου, αποβάλλοντάς το από τον ξενιστή, αλλά προάγει επίσης την επούλωση των πληγών στον βλεννογόνο του πεπτικού σωλήνα και μειώνει σημαντικά τον πόνο.

Ενδείξεις: οξείες και χρόνιες παθήσεις του αναπνευστικού, βρογχικό άσθμα, φυματίωση, νευραλγία, νευρώσεις, πόνος στις αρθρώσεις και στους μύες (χρησιμοποιείται με τη μορφή κομπρέσες, λοσιόν, λουτρά), κρυολογήματα, σπασμοί στομάχου και εντέρου, ελμινθικές προσβολές, δερματικές παθήσεις, λιποθυμία (χρήση σκόνης από βότανα).

Αντενδείξεις: νεφρική νόσο, ηπατική νόσο, έλκος στομάχου, εγκυμοσύνη.

Τριαντάφυλλο κανέλα, άγριο τριαντάφυλλο

Οι τριανταφυλλιές της κανέλας είναι ένας πολύ διακλαδισμένος θάμνος από την οικογένεια Rosaceae, που φτάνει σε ύψος έως και 2 m. Οι καρποί είναι καφέ-κόκκινου χρώματος, μήκους περίπου 5 cm, σχήματος ελλειψοειδές, λείοι. Για θεραπεία χρησιμοποιούνται καρποί που συλλέγονται σε πλήρη ωρίμανση. Το ανοιχτό πορτοκαλί φρούτο έχει τις καλύτερες ιδιότητες και θεωρείται υψηλής ποιότητας. το καφέ χρώμα του καρπού υποδηλώνει απώλεια βιταμινών. Η γεύση είναι ξινόγλυκη, ελαφρώς στυφή, δεν έχει οσμή. Μηχανισμός δράσης: έχει χολερετικό, αντιφλεγμονώδες, διουρητικό (δεν ερεθίζει το νεφρικό επιθήλιο), ρυθμίζοντας τη δραστηριότητα του γαστρεντερικού σωλήνα.

Το Rosehip έχει τη μεγαλύτερη επίδραση στον μακροοργανισμό (ανθρώπινο σώμα, ξενιστής), αυξάνει την αντίσταση, μειώνει τη δηλητηρίαση και τις αλλεργικές αντιδράσεις, προάγει την επούλωση πληγών στο γαστρεντερικό σωλήνα, αλλά εξακολουθεί να προκαλεί την απομάκρυνση των ελμινθών από τον εντερικό αυλό. Ενδείξεις: αθηροσκλήρωση, ανεπάρκεια βιταμινών, αναιμία και εξάντληση του σώματος, αργή επούλωση πληγών, πέτρες στο ήπαρ και τα νεφρά, αιμορραγία της μήτρας, κατάγματα, τοπικές και γενικές λοιμώδεις διεργασίες και μέθη, μειωμένη γαστρική έκκριση, αντιελμινθική ερυσίπελα.

Κοινή τάνσυ, άγρια σορβιά

Το Tansy είναι ένα πολυετές ποώδες φυτό που ανήκει στην οικογένεια των Asteraceae, ή Asteraceae, ύψους 50-120 cm. Στην ιατρική χρησιμοποιούνται καλάθια λουλουδιών, τα οποία συλλέγονται στην αρχή της ανθοφορίας του φυτού.

Μηχανισμός δράσης: έχει χολερετικό, αντισπασμωδικό, ανθελμινθικό, εντομοκτόνο (κατά σκόρου, κοριούς, μύγες), τονωτικό (στους μύες του γαστρεντερικού σωλήνα), ενισχύει την εκκριτική δραστηριότητα του γαστρεντερικού σωλήνα, αντιμικροβιακή, αντιφλεγμονώδη δράση. αυξάνει το εύρος των καρδιακών συσπάσεων και επιβραδύνει τον καρδιακό ρυθμό.

Ενδείξεις: ηπατίτιδα, χολοκυστίτιδα, νευρώσεις, επιληψία, φυματίωση, αναπνευστικές παθήσεις, πονοκέφαλος.

Αντενδείξεις: εγκυμοσύνη.

Τρόπος χρήσης: για να δώσετε στις ταξιανθίες του τανυσιού ένα πιο αποτελεσματικό αντιελμινθικό αποτέλεσμα, συνιστάται ο συνδυασμός τους με ταξιανθίες χαμομηλιού και αποξηραμένα άνθη αψιθιάς σε ίσα μέρη. Ρίξτε 8 g από ένα μείγμα αυτών των φυτών σε 250 ml βραστό νερό, αφήστε το, αφήστε το να κρυώσει, στραγγίστε και χρησιμοποιήστε το σε κλύσματα. Για την ασκαρίαση και τα σκουλήκια καρφίτσας, οι ταξιανθίες χρησιμοποιούνται με τη μορφή σκόνης και εγχύσεων νερού.

Φαρμακευτικό χαμομήλι, φαρμακευτικό χαμομήλι

Το χαμομήλι είναι ετήσιο ποώδες φυτό, ανήκει στην οικογένεια των Asteraceae, φτάνει σε ύψος τα 20-40 cm. Ως φάρμακο χρησιμοποιούνται καλάθια λουλουδιών (χωρίς μίσχους, υπολείμματα μίσχων μήκους έως 3 cm). Τα καλάθια συλλέγονται στην αρχή της ανθοφορίας έτσι ώστε τα περιθωριακά άνθη καλαμιών στα καλάθια να βρίσκονται οριζόντια. Η γεύση είναι πικάντικη, πικρή, η μυρωδιά είναι αρωματική, έντονη, ειδικά όταν τρίβεται.

Μηχανισμός δράσης: έχει αντιφλεγμονώδη (συμπεριλαμβανομένης της μορφής λοσιόν, ξεβγάλματα, λουτρά και θεραπευτικά κλύσματα), αιμοστατική, αντισηπτική, στυπτική, αναλγητική, ηρεμιστική, αντισπασμωδική, εφιδρωτική, χολερετική, μέτρια αντισπασμωδική δράση.

Ενδείξεις: εντερικοί σπασμοί, γαστρίτιδα, έλκη στομάχου, εντερίτιδα, μετεωρισμός, φλεγμονή του ήπατος και της χοληδόχου κύστης, νεφρά, ουροδόχος κύστη, δυσμηνόρροια, υστερία, νευρώσεις, σπασμοί, φλεγμονή του τριδύμου νεύρου, εγκαύματα, κρυοπαγήματα, αϋπνία, νωθρή νωθρότητα.

Το χαμομήλι δεν έχει συγκεκριμένη αντιελμινθική δράση, αλλά ως μέρος των συμπληρωμάτων διατροφής βοηθά στην απαλλαγή από ελμινθικές προσβολές: μειώνει τον πόνο, τη φλεγμονή στο σημείο της προσκόλλησης του παρασίτου και σταματά την αιμορραγία εάν εμφανιστεί αιμορραγία. Χάρη σε αυτές τις ιδιότητες το χαμομήλι είναι σημαντικό συστατικό πολλών συμπληρωμάτων διατροφής.

Βαλσαμόχορτο, ή κοινό

Το υπερικό είναι πολυετές ποώδες φυτό ύψους 30-70 cm, ανήκει στην οικογένεια του υπερικό. Για τα φαρμακευτικά είδη του υπερικό, χρησιμοποιούνται οι φυλλώδεις κορυφές του φυτού με ταξιανθίες. συλλέγονται στην αρχή της ανθοφορίας. Έχει πικρή, ελαφρώς στυφή γεύση και ελαφριά αρωματική οσμή.

Μηχανισμός δράσης: έχει αναλγητικό, στυπτικό, αιμοστατικό, αντιφλεγμονώδες, διουρητικό, αντισπασμωδικό, βακτηριοκτόνο αποτέλεσμα, αυξάνει την γαστρική έκκριση, βελτιώνει την όρεξη.

Ενδείξεις: νευρώσεις, γαστρεντερικές παθήσεις (γαστρίτιδα, πεπτικό έλκος), πονοκέφαλοι, ριζίτιδα, τροφικά έλκη, κατακλίσεις, μακροχρόνιες μη επουλωτικές πληγές, φυματίωση, αλλεργίες, υπέρταση, κακοήθη νεοπλάσματα, αιμορροΐδες, γυναικολογικές παθήσεις.

Ακριβώς όπως το χαμομήλι, το υπερικό δεν έχει άμεση ανθελμινθική δράση, αλλά όταν περιλαμβάνεται σε συμπληρώματα διατροφής, βοηθά στη γρήγορη θεραπεία των ασθενών. Χάρη στις μοναδικές του ιδιότητες, βοηθά στην ανακούφιση από τους σπασμούς στο γαστρεντερικό σωλήνα, βελτιώνοντας την περισταλτικότητα και την απομάκρυνση των ελμίνθων από το σώμα, εξαλείφει την αιμορραγία και τον πόνο.

Υπερδοσολογία: υπάρχει αίσθημα πικρίας στο στόμα και μειωμένη όρεξη.

Motherwort πεντάλοβο, motherwort τριχωτό, motherwort τριχωτό

Το Motherwort pentaloba ανήκει στην οικογένεια Lamiaceae. Πρόκειται για ένα πολυετές ποώδες φυτό, που φτάνει σε ύψος τα 50 - 120 cm. Το υπερικό συλλέγεται κατά την περίοδο της ανθοφορίας. Στην ιατρική χρησιμοποιούνται φυλλώδεις ανθισμένες κορυφές μήκους έως 30-40 cm χωρίς χοντρά στελέχη. Πικρή γεύση, αδύναμη μυρωδιά.

Μηχανισμός δράσης: έχει ηρεμιστική δράση στο κεντρικό νευρικό σύστημα, μειώνει την αρτηριακή πίεση, επιβραδύνει τον καρδιακό ρυθμό, αυξάνει τη δύναμη των καρδιακών συσπάσεων, έχει διουρητικές και αιμοστατικές ιδιότητες.

Ως μέρος των συμπληρωμάτων διατροφής, προάγει τη γενική βελτίωση της κατάστασης του οργανισμού, αυξάνει την αντίστασή του, έχει ήπια και βαθιά ηρεμιστική (ηρεμιστική) δράση και μειώνει τον κίνδυνο αιμορραγίας.

Ενδείξεις: νευρώσεις, στηθάγχη, αναπνευστικές παθήσεις, υστερία, καρδιακές ανωμαλίες, μυοκαρδίτιδα, αναιμία, διαταραχές της περιόδου, γλαύκωμα, δερματικές παθήσεις.

Αψιθιά, Τσερνόμπιλ, Τσερνόμπιλ

Η κοινή αψιθιά είναι ένα πολυετές ποώδες φυτό που ανήκει στην οικογένεια των Asteraceae, ή Asteraceae. Το ύψος του Τσερνομπίλ είναι 50-150 cm, έχει πολυκέφαλο ρίζωμα και διακλαδισμένες ρίζες. Για θεραπευτικούς σκοπούς, οι φυλλώδεις κορυφές του φυτού του Τσερνομπίλ συλλέγονται κατά την ανθοφορία, καθώς και οι ρίζες, οι οποίες συγκομίζονται το φθινόπωρο, όταν οι κορυφές αρχίζουν να ξεθωριάζουν. Το φυτό έχει τάρτα, ελαφρώς πικρή γεύση και πικάντικο άρωμα. οι ρίζες έχουν πικάντικη, γλυκιά γεύση και αρωματική οσμή.

Μηχανισμός δράσης: έχει τονωτική, ηρεμιστική, χολερετική, ήπια καθαρτική, αντισηπτική, αντιπυρετική, τονωτική, αντιτοξική, αιμοστατική, ανθελμινθική (αφέψημα) δράση, βελτιώνει την όρεξη και την πέψη.

Η αψιθιά περιλαμβάνεται στα συμπληρώματα διατροφής όχι μόνο λόγω της άμεσης αντιελμινθικής δράσης της, αλλά και λόγω των άλλων επιδράσεων της. Για παράδειγμα, είναι σημαντικό η αψιθιά να βοηθά στην εξάλειψη της φλεγμονής και της αιμορραγίας, να αυξάνει τον τόνο των μυών του πεπτικού σωλήνα και να έχει αντιτοξική και επανορθωτική δράση στο σώμα. Είναι όλες αυτές οι ιδιότητες σε συνδυασμό που καθιστούν δυνατή τη χρήση αψιθιάς στη θεραπεία της ελμινθίασης.

Ενδείξεις: αϋπνία, διάφορες νευρώσεις, κρυολογήματα, γρίπη, ελονοσία, επιληψία, εξάντληση, διαταραχές της εμμήνου ρύσεως και διάφορες γυναικολογικές παθήσεις, αλκοολισμός (ανάμεικτο με θυμάρι), άσθμα (με τη μορφή καπνίσματος), μώλωπες (χρησιμοποιούνται κομπρέσες και λοσιόν), φλεγμονές των βλεννογόνων, μη μακροχρόνιες πληγές, χρησιμοποιημένες, εφαρμογές φρέσκου χόρτου).

Αντενδείξεις: εγκυμοσύνη.

Κοινή κολοκύθα

Η κοινή κολοκύθα είναι ετήσιο ποώδες φυτό που ανήκει στην οικογένεια των Cucurbitaceae. Ο καρπός είναι μια μεγάλη πολύσπορη κολοκύθα, η οποία μπορεί να έχει ποικιλία χρωμάτων (από πράσινο έως πορτοκαλί) και διαφορετικά σχήματα (από στρογγυλή έως μακρόστενη). Το βάρος του εμβρύου φτάνει τα 20 κιλά. Οι σπόροι είναι επίπεδοι, μεγάλοι, λευκοί ή λευκοκίτρινοι. Ο πολτός του καρπού, καθώς και οι σπόροι, χρησιμοποιούνται ως φάρμακο. Ο χρόνος συλλογής σπόρων είναι Σεπτέμβριος-Οκτώβριος. Πριν από την αποθήκευση σε υφασμάτινες σακούλες, οι σπόροι πρέπει να στεγνώσουν για 5-6 ημέρες, διασκορπισμένοι σε ένα λεπτό στρώμα σε χαρτί. Όταν στεγνώνουν σε υψηλές θερμοκρασίες, χάνουν τις φαρμακευτικές τους ιδιότητες.

Μηχανισμός δράσης: βελτιώνει τη λειτουργία της γαστρεντερικής οδού, ομαλοποιεί την έκκριση της χολής, τον ύπνο, έχει ανθελμινθική δράση ενάντια σε διάφορες ταινίες (ευρεία ταινία, χοιρινό και βόειο κρέας).

Ενδείξεις: τα παρασκευάσματα σπόρων κολοκύθας δεν είναι τοξικά, επομένως συχνά συνταγογραφούνται σε παιδιά και έγκυες γυναίκες, καθώς και σε ασθενείς με παθολογία του ήπατος.